Archive for 7 september, 2014

Thee Oh Sees

Thee Oh Sees
De Melkweg, 25 augustus 2014

Thee Oh Sees

Jorn Dwyer stapt in sportbroekje en T-shirt het podium op. Timothy Hellman en Nick Murray fungeren tijdens de toer voor de release Drop als ritmesectie van Thee Oh Sees. De spullen van voorprogramma traumhelicopter worden weggedragen en de drie muzikanten doen geroutineerd en vooral ongeïnspireerd iets wat lijkt op een soundcheck. Murray slaat op een bekken en Hellman checkt de riem van zijn basgitaar. Nadat alle instrumenten en de boxen staan verdwijnen de groepsleden van het podium. Iets wat lijkt op een plaspauze? Een korte telefonische groet aan het thuisfront? Volkomen onduidelijk, want minder dan 1 minuut later staan ze er weer. Dwyer hangt zijn gitaar onder zijn hals, telt af en De Melkweg vult zich met volkomen overstuurde, kippenvel opwekkende gitaarmuziek. Na ruim 4 minuten is het mooi geweest en wordt er een muzikaal eind gedraaid aan een intussen zuiver klinkend openingsnummer. En zo gaat het nummer na nummer door. De ritmesectie ondersteunt de briljante gitarist Jorn Dwyer. Murray springt aan het eind van elk nummer even van zijn zitplaats, Hellman neemt af en toe een slokje water en bonkt een volgend nummer de zaal in. Dwyer bedankt het publiek na elk nummer en zet in voor de volgende 3 of 4 minuten. Setlist? Kom nou! Aankondigen? De meeste nummers lijken dusdanig veel op elkaar dat dat onnodig lijkt. Thee Oh Sees spelen op een wat natte augustusmaandagavond een memorabele set, bezorgen het publiek kippenvelmomenten, maar lijken zich daar totaal niet van bewust. “Business as usual!” zou Dwyer kunnen opmerken. Na een nummer of 10 blijkt het geluid eenvormig, valt het op dat Hellman en Murray vooral schuchter spelen en weinig bijdragen aan het geluid van Thee Oh Sees. Een vergelijking met de release Drop levert op dat  de stem en de toetsen van Brigid Dawsin worden gemist. In De Melkweg excelleert Dwyer en is er nauwelijks sprake van een groep Thee Oh Sees. Na  45 minuten treedt de verveling in. Jorn Dwyer van Thee Oh Sees heeft schijt aan heel veel regels en conventies binnen de muziekwereld. Die houding leidt tot memorabele momenten tijdens concerten. 25 augustus bewijst dat Dwyer niet zonder goede begeleidingsband kan. Thee Oh Sees overrompelt door het overstuurde gitaargeluid van Dwyer, maar verliest uiteindelijk de aandacht. Dwyer laat zijn gitaar soleren, domineren, 3 kwartier lang ontploffen, maar deze in strandkleding gehesen muzikaal briljante mafketel verliest uiteindelijk de aandacht van de fan in de zaal.

traumhelicopterc

In het voorprogramma speelde traumhelicopter. Het trio uit Groningen speelde een snelle set, met vooral nummers van de recente release I Don’t Understand Them At All. traumhelicopter zorgt voor vermaak op het podium en in de zaal, maar zakt regelmatig door de ondergrens van onderbroekenlol. Bijvoorbeeld als er wordt gevraagd of een van de begeleiders al slaapplaatsen heeft geregeld. Professioneel gedrag blijkt ook niet aan het einde van het optreden. De groep heeft 6 minuten te lang gespeeld. Gitarist Daan van Dalen is al van het podium gestapt. Zanger, gitarist Mark Lada blijft jengelen om “nog één nummer”, oppert zelfs een nummer van minder dan 2 minuten. De zaal wacht op Thee Oh Sees terwijl dit dieptepunt in podiumpresentatie voortduurt. traumhelicopter: leuke nummers, respectloze houding naar publiek en medewerkers van De Melkweg.