Archive for 31 januari, 2015

Marilyn Manson. The Pale Emperor.

Tussen het bioscoopscherm en de dansvloer.

Bij het verschijnen van The Pale Emperor is het publicitair rustig rond Marilyn Manson. Born Villain werd in 2012 gelanceerd met allerlei teksten over bloed, seks en muzikale horror. In de aanloop naar het nieuwe album was eind 2014 het nummer ‘Killing Strangers’ terug te vinden in John Wick, een thriller waarin Keanu Reeves bekende trucjes deed. ‘Deep Six’ was de decembersingle die ondersneeuwde in het kerstgeweld. The Pale Emperor is het album voor 2015 en het is eindelijk weer een Mansonrelease die de luisteraar geboeid aan de boxen bindt.
Filmcomponist Tyler Bates componeerde mee aan ‘Killing Strangers’. Het ruimtelijke geluid, de wat uitgesponnen gitaarakkoorden en de krachtige drums zorgen voor een lekkere opener van het album. ‘Deep Six’ volgt en opent met een soundscape, een eenvoudig gitaarloopje, het eerste couplet met wat losjes gezongen zinnen en dan een pompend refrein. Manson sleept de luisteraar naar de dansvloer en zet aan tot een pogo of elke andere dans. ‘Third Day of a Seven Day Binge’ is het derde nummer en klinkt als een slepende blues. Manson haalt de woorden achter uit de strot, gitarist Shooter Jennings put uit de countryrock voor machtige akkoorden en de luisteraar – in de huismaker of op de dansvloer – laat zich meenemen in een vier minuten durende kolkende maalstroom van verrassing en herkenning.
Manson tapt in de eerste drie nummers uit het allerbeste vaatje. Over de helft van het album is ‘Save Only Dreams To Be King’ een vlakke herhaling van ‘Deep Six’, is ‘Birds of Hell Waiting’ een pas op de plaats, een nummer waar er veertien van in een dozijn passen. Manson zingt over het verlangen naar de dood, maar klinkt niet echt dreigend of verontrustend. ‘Cupid Carries a Gun’ en afsluiter ‘Odds of Even’ voegen niets toe. Laatstgenoemde wordt zelfs per draaibeurt vervelender en saaier.
Op The Pale Emperor gaat het eerst en vooral om de muziek. De stem van Manson gedijt uitstekend in het door Bates en Jennings gecreëerde muzikale landschap. De horror is vervangen door boeiende verhalen uit de rock en verrassende beelden uit de bioscoop. Marilyn Manson is een nieuwe weg ingeslagen, maar had onvoldoende ideeën voor tien sterke nummers. The Pale Emperor verrast, maar overtuigt slechts voor de helft.

Marilyn Manson.
The Pale Emperor.
Cooking Vinyl

Mark Ronson. Uptown Special.

Na een valse start tien minuten zwetend op de dansvloer.

Er is uitgekeken naar de nieuwe langspeler van Mark Ronson. De Engelse muzikant slaagt er bij elke release in te verrassen met gasten die meespelen op zijn nummers. In het verleden werkte Ronson bijvoorbeeld met Amy Winehouse, Adele en Sean Lennon en dat leverde in veel gevallen hits op. Ronson staat garant voor opgewekte dansmuziek die niet vernieuwend is, maar lekker dansbaar en die zorgt voor een goed humeur.
Voor Uptown Special kwam de publiciteit in december 2014 gratis. De strijd om de hoogste plek in de Britse hitlijsten ging tussen Band Aid 30 met een vol botox gespoten ‘Do They Know It’s Christmas’ en ‘Uptown Funk’, het nummer dat Mark Ronson maakte met Bruno Mars. ‘Uptown Funk’ won de strijd en deze uitslag was publicitair een prachtige voorloper voor langspeler Uptown Special.
De plaat begint echter uiterst teleurstellend. Opener ‘Uptown’s First Finale’ laat Stevie Wonder en Andrew Wyatt horen. Vooral de mondharmonicasolo van Wonder doet denken aan larmoyante nummers als ‘Isn’t She Lovely’ en ‘Ebony and Ivory’. Volgend nummer ‘Summer Breaking’ met Kevin Parker is niet veel beter: zeikerige melodie, vederlichte muziek en woorden over zomerse vrijheid die leidt tot verveling. Bijna tien minuten onderweg en Uptown Special scoort twee dikke onvoldoendes. Gelukkig zijn er Mystikal en Bruno Mars. ‘Feel Right’ is een vuige dansvloervuller met vunzige, door Mystikal gespuwde teksten. ‘Uptown Funk’ is inderdaad die vrolijke discohit die de sneeuw onder de kerstboom wegblies.
Na die twee nummers – opgeteld een kleine tien minuten – is het over met de kwaliteit. De release rommelt wat door en Ronson kleurt alleen maar netjes binnen de lijnen. Het achtste nummer ‘In Case of Fire’ opent met een scheurende gitaarsolo en Jeff Bhasker zingt zijn partij met wat passie. De echte dansfans zullen teruggaan naar de dansvloer. En dat is dan voor maar één nummer. Volgend nummer ‘Daffodils’ is een futloze tranentrekker met Kevin Parker. In afsluiter ‘Crack in the Pearl, Pt II’ komt Stevie Wonder weer langs. Opnieuw klinkt de harmonicasolo overbekend en belegen.
Mark Ronson heeft met Uptown Special een vreemd album afgeleverd. Enerzijds staan er twee van de beste dansnummers van dit moment op de release, anderzijds staan er nummers op die nog geen b-kantje zouden mogen vullen. Uptown Special scoort met slechts twee goede nummers een zware onvoldoende.

Mark Ronson.
Uptown Special.
Colombia.

dEUS viert jubileum vooral op het podium

Paradiso, 17 december 2014
Fotograaf Sander Rijken

dEUS bestaat twintig jaar. Eerder dit jaar paste dit heugelijke feit op de release ‘Selected Songs 1994 – 2014′, een mooi overzicht van de carrière van de groep uit België. De Nederlandse fans werden uitgenodigd om in Paradiso het jubileum te vieren.  dEUS speelt rockmuziek met dat goede kartelrandje. Rockende anthems en kleine, intieme composities zijn op elke release te vinden.

“Goedenavond,” roept Tom Barman en opener ‘Via’ wordt ingezet. Volgend nummer ‘The Architect’ lijkt de temperatuur al wat omhoog te brengen. Barman gaat even door de knieën, de groep lijkt er zin in te hebben. Daarna zijn ‘Constant Now’ en ‘Eternal Woman’ wat onopvallende nummers uit het oeuvre. dEUS lijkt nog wat warm te draaien. ‘Instant Street’ wordt daarna met gejuich onthaald. Het nummer van het album ‘The Ideal Crash’ uit 1999 wordt prachtig opgebouwd. Na een rustige opening is er een versnelling tijdens het eerste refrein, het tweede couplet laat meer gitaar horen en dan gaat de dEUS machine lopen. Violist Klaas Janzoons zet muzikale lijnen uit die door Paradiso stuiteren, de gitaar van Mauro Pawlovski begint dansend aan een reis naar de schouders, de rug en terug, drummer Stephane Misseghers gaat dreunend het drumstel te lijf en bassist Alan Geveart vult met de bas daar waar nodig de gaatjes. Minutenlang rolt de machine op golven van muzikaal genot. dEUS speelt bijna dertig minuten en geeft het publiek in de voormalige kerk Paradiso een eerste hoogtepunt. ‘Instant Street’ smaakt naar meer, mag de opmaat zijn naar een donderend en rockend feest. Het applaus na afloop van het nummer is jubelend.

Krukken en minder gas
Er worden direct daarna twee krukken op het podium gezet. Barman gespt een akoestische gitaar om, de tweede kruk is voor Pawlovski. Er wordt gas teruggenomen. ‘Fell off the Floor, Man’ en ‘Girls Keep Drinking’ krijgen een aardige uitvoering, maar verhogen de feestvreugde niet. Het is duidelijk dat het publiek het jubileum onstuimig wil vieren, maar dEUS het tempo zelf wil bepalen.

Magische momenten duren niet
Tot het laatste nummer van het concert is dit de gang van zaken. dEUS speelt veel rustige nummers, musiceert ingetogen en trapt maar een paar keer echt op het gaspedaal. De groep draagt nummers op aan het publiek, maar geeft datzelfde publiek te weinig rockende hoogtepunten. De opening van afsluiter ‘Bad Timing’ is surreëel, de gitaren lijken het publiek op te roepen mee te doen. Tijdens het nummer valt het publiek in, er wordt meegeklapt, het zaallicht belicht podium en zaal, de machine dEUS rockt weer, een volgend refrein en opnieuw helpt het publiek de groep. Barman en kompanen laten deze magische momenten niet duren. De voeten gaan van de gaspedalen en dEUS verdwijnt achter de gordijnen. ‘Pocket Revolution’, ‘Theme from Turnpike’ en ‘Suds & Soda’ zorgen voor een vooral mooie afsluiting. dEUS heeft twintig jaar kwaliteit geleverd. Een felicitatie is op zijn plaats, maar het cadeau dat de groep het publiek in Paradiso vanavond gaf had veel en veel mooier kunnen zijn.

(Dit artikel is eerder verschenen op de site van KindaMuzik.)