Archive for 18 maart, 2015

Two Gallants

Te weinig hoogtepunten bij kort knetterend kampvuur.
03 maart 2015, Tolhuistuin, Amsterdam.

Het concert van Two Gallants begint met hard aangeslagen, scherp klinkende akkoorden. De gitaar van Adam Stephens klinkt vals tijdens het intro van openingsnummer ‘My Love Won’t Wait’. Drummer Tyson Vogel wijt het wankele begin aan een spook in de zaal: “There must be a ghost in the house.” Na wat stemmen klinkt ‘We Are Undone’ in ieder geval zuiver. Het geluid blijft scherp en hard, maar het spook is verdreven. De man achter de mengtafel zou met een paar kleine ingrepen het geluid iets zachter en warmer kunnen laten klinken.
‘We Are Undone’ is het titelnummer van het vijfde zojuist verschenen album van Two Gallants. De twee Canadezen doen in een dag of tien West-Europa, de promotie in Nederland vindt plaats in een redelijk gevulde Tolhuistuin. Pas bij ‘My Man Go’, het vijfde nummer, lijkt de geluidsman de juiste knoppen te hebben gevonden. De ballade wordt fraai opgebouwd, de chemie tussen Vogel en Stephens is maximaal. Het is een eerste hoogtepunt. Direct daarna gaat de groep terug in de geschiedenis. ‘The Prodigal Son’, een nummer van Robert Wilkins, is geschreven in de jaren dertig van de vorige eeuw en krijgt een harde en te scherp klinkende uitvoering. De man achter de knoppen verzaakt opnieuw.
Het blijft daarna worstelen met het geluid. De geluidsman slaagt er niet in het geluid warmer te krijgen. Vogel en Stephens krijgen technisch onvoldoende steun om de kwaliteit van hun bluesrock en de klasse van de liedjes op een goede manier naar voren te brengen. ‘Halycon Days’ sluit het concert af. Na een kort intro volgt de uitbarsting, het publiek kan los gaan op striemende gitaren en ronkende drums. Opnieuw is er echter het schelle, harde en onprettige geluid.
In de toegift is ‘Broken Eyes’ een volgend fraai en ontroerend hoogtepunt. Op akoestische gitaar en mondharmonica pakt Stephens de toeschouwers bij de strot. Tijdens de refreintjes zingen beide muzikanten voor dezelfde microfoon, de stemmen passen prachtig bij elkaar, het spaarzaam verlichte podium verandert in een knetterend kampvuur. Single ‘Incidental’ is een logisch rockend vervolg en krijgt een warme ontvangst. De ballade ‘Waves of Grain’ is een lang uitgesponnen afsluiter en boeit geen moment. Two Gallants sluit na een wisselvallig concert af met te weinig hoogtepunten. De toeschouwers kunnen thuis het album We Are Undone opzetten en genieten van tien nummers spannende, warm klinkende bluesrock.

Pogoën op John Coffey’s kolkende speelplaats.

20 februari 2015
De Melkweg, Amsterdam.
Het beste Nederlandse muzieknieuws deze maanden komt uit Utrecht. De nieuwe plaat van John Coffey heeft de toepasselijke titel The Great News meegekregen. De komende maanden treedt de groep op in elk dorp, gehucht en gat om de release van deze geweldige langspeler met de fans te vieren. Op 20 februari vindt de aftrap plaats in een afgeladen Oude Zaal in De Melkweg. Releasefeestje? Nieuwe nummers? Vanaf de eerste regels wordt elk nummer meegebruld en is het een komen en gaan van podiumduikers. The Great News is niet alleen een fantastische punkrockplaat, maar ook een geweldige basis voor een bezweet en beweeglijk feestje.

Voorprogramma The Kendolls krijgt met energieke punk nauwelijks de handen op elkaar. De leden van de groep krijgen alle ruimte de zaal in te duiken, ze spelen op de vloer wat akkoorden, schreeuwen wat aanmoedigingen en klimmen het podium weer op. Het wordt schouderophalend aangezien door het publiek.

John Coffey laat niet lang op zich wachten. De zaal is volgelopen en het feest mag beginnen. Er hangt een prettige spanning en een vrolijke afwachting. Het gaat gebeuren en liefst zo snel mogelijk. De groepsleden wandelen het podium op, de spanning stijgt naar grote hoogte, de singleBroke Neck wordt ingezet en de zaal ontploft. De speelplaats, zoals de groep de vloer voor het podium noemt, is een kolkende, meeschreeuwende en pogoënde massa waarboven minutenlang de crowdsurfers in de lucht worden gehouden. Dansen, meebrullen en letten op wat er boven de hoofden gebeurt! Het is niet altijd gemakkelijk fan van John Coffey te zijn.
Zanger David Achter de Molen is de dirigent, hij bepaalt wat er voor het podium gebeurt. Precies op de goede momenten is er discipline – de speelplaats wordt leeg geveegd, er volgt even rust – en daarna spanning over wat komen gaat. Bij de eerste tonen van een volgend nummer loopt de speelplaats in minder dan twee seconden vol, er is beweging, er wordt gesprongen, meegebruld en er is vooral heel veel plezier. Elke fan, iedere bezoeker wil er een feestje van maken. In alle hectiek wordt ontroerend goed en voorzichtig met elkaar om gegaan.
Tijdens het optreden gebeuren er meer opmerkelijke zaken. Punkrockprofessor M.S. Foley vertelt over het succes van de groep John Coffey. De professor sluit af met de historische woorden: “What I do know is that they scare the shit out of this nation’s parents.” De uitvoering van ‘Heart of a Traitor’ die volgt is bezeten en vol gepaste arrogante. Opvallend is de crowdsurfende fan met een kruk, evenals de opmerking van gitarist Christoffer van Teijlingen over de uitgekomen droom van een elfjarig jochie. Als een deel van het publiek vervolgens op het podium klimt voor het laatste nummer, buigt de podiumvloer vervaarlijk door. Opmerkelijke momenten die een foto of een vermelding zouden mogen krijgen. Momenten waar de bezoekers en John Coffey van genieten.
Elk optreden van John Coffey is een gebeurtenis, een prachtig feest. Screamo? Punk? Welnee. Avond aan avond is John Coffey de beste rockgroep van Nederland. Zeker weten!

Viet Cong draait warm voor de zomerfestivals

10 februari 2015,
Paradiso, Amsterdam.

De bovenzaal van Paradiso is afgeladen vol. Voorprogramma Absolutely Free krijgt bijval voor een aardige set rockmuziek overgoten met elektronica. Tijdens het ombouwen voor het optreden vanViet Cong draagt vocalist en bassist Matt Flegel vier grote glazen bier het podium op. Hij lijkt te willen zeggen dat niet alleen het publiek zich gaat vermaken het komende uur. Bandlid Mike Wallace is als laatste bezig met het afstellen van drums en bekkens. Na een slok en kort overleg met de geluidsman gaat hij de overige leden van de groep halen.
Matt Flegel en Mike Wallace speelden samen in de postpunkgroep Women. Deze band uit Calgary, USA speelde, zo viel in diverse bladen te lezen: “Zonnige Beach Boys-popmuziek die in een verkeerd en donker steegje ernstig toegetakeld was.” Women stopte na muzikale meningsverschillen. Viet Cong musiceert in dezelfde steeg en speelt lofi-rockmuziek waarbij de kartelrandjes in elk nummer duidelijk hoorbaar zijn.

Flegel stelt bij aanvang van het concert eerst even iedereen voor. Zo is gitarist Scott Munro ziekenbroeder en heeft hij zelf succesvol een juristenopleiding afgerond. Na deze inleidende woorden zet gitarist Daniel Chistiansen ‘Unconscious Melody’ in. Er worden nummers gespeeld van het debuut Cassette en van de zojuist verschenen langspeler Viet Cong. Cassette verscheen in 2013 – inderdaad – op cassette. Achter in de zaal op de tafel met merchandise van de groep zijn de releases te koop. Het is de vraag wie van de bezoekers thuis nog cassettes kan draaien, maar voor zes euro gaan er ‘s avonds toch flink veel bezoekers naar huis met het zeer goed ontvangen debuut. Tijdens het concert valt op hoe goed de bandleden op elkaar zijn ingespeeld. Er is geen setlist en na een kort bedankje zet de groep een volgend nummer in. Duidelijk is dat Viet Cong door de vele optredens een geoliede machine is geworden.
Ook in 2014 speelde de groep in Nederland. De postpunk werd hier en daar als herrie en kil lawaai weggezet. De zwartgallige teksten van Flegel werden nihilistisch en negatief genoemd. Na een jaar toeren heeft de groep aan kwaliteit gewonnen. In de warme bovenzaal is er geen sprake van koude muziek. De invloeden van Guided by Voices, Gang of Four, Bauhaus en Joy Division zijn hoorbaar, maar overheersen niet. In songs als ‘Silhouettes’ en ‘Continental Shelf’ bewijst het kwartet met een harde geluidsmuur verder te zijn dan het kopiëren van voorbeelden. ‘Continental Shelf’ is tussen alle prachtnummers een hoogtepunt. Christansen speelt een geweldige riff, de rest van de groep sluit aan en elk kartelrandje krijgt een prachtige plek in een nummer met hitpotentie. Afsluiter ‘Death’ is in een ruim tien minuten durende versie een hard en weergaloos slot. Viet Cong komt in mei terug voor een optreden in de Amsterdamse Bitterzoet en komende zomer zal de groep op veel festivals te horen zijn. Viet Cong is er klaar voor!

Beeld: Bob Siers