Archive for 14 april, 2015

Alamo Race Track

Alamo Race Track nog niet klaar voor de zomerfestivals

Tolhuistuin, Amsterdam.
1 april 2015.

Hawks is het vierde album van Alamo Race Track. Het zojuist verschenen album heeft de kwaliteit om hoog te eindigen in de jaarlijstjes van dit jaar. Twaalf integere en ingetogen rocknummers die per draaibeurt aan kwaliteit winnen. Om de release te vieren stapt de groep het podium op in de Tolhuistuin, Amsterdam.

Apples

Al bij het tweede nummer ‘Apples’ valt op dat het optreden schuurt en dan niet op een prettige, opwindende manier. Na elk nummer stopt het concert. De zaal is vol en het publiek applaudisseert plichtsgetrouw, maar valt net als de groep na elk nummer stil. Na een korte pauze begint het concert opnieuw, drie of vier minuten later valt er opnieuw een pauze. Slechts eenmaal is er invulling van een pauze door het bedanken van de mensen bij label Excelsior en de bij Hawks betrokken gastmuzikanten.
Ralph Mulder stemt na elk nummer zijn gitaar en niet zijn stembanden. Het stemmen van de gitaar haalt na elk nummer de vaart uit het concert. Het niet kúnnen stemmen van de stembanden betekent dat de kwaliteit van de vocalen per nummer achteruit gaat. Triest dieptepunt is het geschreeuw in ‘Unicorn Loves Deer’, het voorlaatste nummer van de reguliere set.
Het is opvallend dat midden in de menigte slechts twee meisjes dansen. Het optreden werkt niet naar een hoogtepunt toe, maakt weinig tot niets los bij het publiek. In het laatste nummer ‘Northern Territory’ lijkt Alamo Race Track toch nog los te komen van de wat apathische houding. De groep rockt, stamt en schudt. Jammer genoeg duurt dit deel van het optreden slechts een minuut of twee. Na een kort applaus stapt de groep het podium weer op en kondigt aan nog twee nummers van Hawks te spelen. Na deze twee nummers is het inderdaad afgelopen. Het publiek lijkt te beseffen geen invloed te hebben. Er wordt nauwelijks geapplaudisseerd.
Ook tijdens de toegiften dansen dezelfde twee mesjes. Er wordt door de groep geen aandacht aan geschonken, communicatie met het publiek beperkt zich tot een kort “dank je wel” na de nummers en verwijzingen naar de tafel met merchandise.

Hawks
Alamo Race Track is een groep met veel potentie. Instrumentaal is het optreden slechts bij momenten magistraal. Op dit moment klinkt de groep op het podium vooral roestig en onwennig. De groep zal op zoek moeten naar inspiratie, speelplezier en tempo. Met veel speeluren kan de groep zelfvertrouwen tanken en in juli het festivalpubliek op een hoop spelen.

JJ Grey & Mofro / Marc Broussard

Applausmachine verveelt.

27 maart 2015. Paradiso, Amsterdam.
Foto’s: Peter Hageman

Marc Broussard stapt om 20.00 uur het podium op, gespt een gitaar om, stemt even, groet intussen het publiek en speelt een van de nummers van de vorige zomer verschenen langspeler A Life Worth Living. Broussard speelt soulmuziek met teksten over zijn woonplaats, het overlijden van een belangrijke grootmoeder en over zijn kinderen en echtgenote. De sfeer is gezellig, Broussard speelt en het publiek luistert en applaudisseert gewillig.
Na zes nummers solo te hebben gespeeld vraagt hij de muzikanten van Mofro hem te vergezellen. Drummer, gitarist, bassist en organist begeleiden Broussard door de resterende nummers. Zanger en band zouden 27 april op elke hoek van een van de straten in Amsterdam, natuurlijk gekleed in oranje, kunnen spelen. Publiek schuifelt langs en af en toe wordt er iets in een pet gegooid. Aan de zijkant staat een van de echtgenotes te kijken, neemt af en toe een foto en zingt alle teksten moeiteloos mee. Zo’n optreden, de zon schijnt en de sfeer is gezellig.
Voor het optreden van JJ Grey & Mofro wordt het podium nauwelijks omgebouwd. Er worden microfoons bij gezet voor twee blazers. JJ Grey & Mofro mixen zuidelijke rock met blues, soul en funk. De zaal is intussen volgelopen en het publiek heeft er duidelijk zin in. Opener ‘Your Lady, She’s Shady’ wordt massaal meegezongen en er is onmiddellijk contact tussen de muzikanten en het publiek. De groep speelt geïnspireerd nummers uit een oeuvre van negen langspelers, waarvan de laatste, Ol’ Glory, dit jaar is verschenen.
Na zo’n drie kwartier wordt er een langzame blues ingezet. JJ Grey introduceert na een minutenlang intro de muzikanten. Elk van de muzikanten speelt een korte solo waarna om applaus wordt gevraagd. Bassist, organist, gitarist, drummer, trompettist en saxofonist worden zo in het zonnetje gezet. In een jam van zeker vijftien minuten is het publiek alleen maar aan het applaudisseren. Het nummer erna gebeurt er meer van hetzelfde. Elke muzikant speelt een wat langere solo en JJ Grey vraagt tijdens én na de solo om applaus. Ook dit nummer duurt meer dan tien minuten. Direct daarna stapt Marc Broussard het podium op en vraagt applaus voor JJ Grey. Natuurlijk vraagt JJ Grey daarna applaus voor Marc Broussard. Tot besluit van de avond vraagt JJ Grey het publiek voor zichzelf te applaudisseren.

Veel van de bezoekers wachten niet op de toegiften en het onvermijdelijke applaudisseren. Een optreden van vijfenzeventig minuten leverde vijfenveertig minuten goede muziek op en werd afgesloten met dertig minuten vooral dodelijk saai applaus.

 

Bettye LaVette

Kippenvel bij The Great Lady of Soul.
16 maart 2015. Paradiso, Amsterdam.

Bettye LaVette zorgde 16 maart in De Wereld Draait Door voor een paar spannende minuten livetelevisie. Pas bij de vijfde start van het nummer ‘When I Was a Young Girl’ was de Amerikaanse zangeres tevreden. Prachtig was haar eerste interruptie. “We gotta do it over, I wasn’t in the same key.” Per minuut werd de snelheid van DWDD naar beneden geschakeld. Het resultaat was prachtige, onthaastende televisie met een rustig wachtende Bettye LaVette. Een avond later in Paradiso geeft ze alleen na het eerste nummer de geluidsman een aanwijzing. Geluid en licht zijn daarna tot tevredenheid van The Great Lady of Soul.
Bettye LaVette heeft recent het album Worthy opgenomen. Joe Henry deed de productie. Henry, LaVette en de betrokken muzikanten zijn in staat om elk nummer naar eigen hand te zetten. Nummers van James Brown, Lennon en McCartney, Jagger en Richards krijgen een bijna onherkenbare, zeer respectvolle uitvoering.
In Paradiso stappen eerst de bandleden het podium op. Na een slok uit gereedstaande glazen wijn pluggen ze hun instrumenten in. Haast is vanavond een woord zonder betekenis. ‘Unbelievable’ wordt ingezet en The Great Lady of Soul wordt aangekondigd. Na het eerste nummer meldt LaVette grinnikend dat ze met haar 69 jaar waarschijnlijk de oudste zangeres is met een nieuwe release. Ze is trots op het resultaat, zo trots dat ze heeft besloten alle nummers van Worthy te spelen. De elf nummers krijgen een warme, liefdevolle uitvoering. Regelmatig noemt ze respectvol de componisten van de liedjes.
Nadat het volledige album gespeeld is stelt LaVette de band voor. Het publiek is gul met applaus. Daarna vraagt de zangeres om verzoekjes. De interactie met het publiek is vermakelijk. Er worden titels uit haar vijftigjarige carrière naar het podium geroepen. Lavette opent met een van haar grootste hits, ‘Joy’. Na nog twee nummers is de koek op. Het publiek is echter niet verzadigd en blijft klappen en stampen. Nog één keer stapt Bettye LaVette vanachter de gordijnen het podium op. Ze zet a capella ‘I Do Not Want What I Haven’t Got’ van Sinéad O’Connor in. Tot in de achterste rij van Paradiso is het stil. Bettye LaVette zorgt drie minuten lang voor kippenvel bij veel van de aanwezigen. Een welverdiend applaus is haar deel.