The Mulligan Brothers.

Paradiso, 30 oktober 2016.

Plezier en vakmanschap.

 

Op de trap voor Paradiso zitten vier meisjes. Van de portier krijgen ze te horen dat ze voor de experimentele hiphop van Death Grips de pont kunnen nemen naar Amsterdam Noord. Na de vraag wie The Mulligan Brothers zijn, schudt de medewerker van de Amsterdamse poptempel zijn hoofd. Voor het antwoord is een kaartje voor de bovenzaal “de snelste weg”.

The Mulligan Brothers (foto: PrickenPics)
The Mulligan Brothers (foto: PrickenPics)

Ruim vijf minuten voor het optreden staan The Mulligan Brothers al naast het podium. Ze maken een praatje met de mensen die voor in de zaal staan. Ze komen “net uit België”, hebben als ontbijt “een pizza” gegeten en, “jawel, zeker”, ze signeren na het optreden de CD’s. De zaal is bijna helemaal gevuld als het viertal het podium oploopt. Er is een vriendelijk applaus en So Are You wordt ingezet. Vanaf de eerste tonen is duidelijk dat The Mulligan Brothers een ingespeelde machine is. De Americana klinkt ontspannen en professioneel en wordt met aandacht en allure gespeeld. De close harmony is loepzuiver en zonder zichtbare inspanning. Er is plezier op het podium en dat slaat vanaf het eerste nummer over naar de fans in de zaal.

the-mulligan-brothers-3
The Mulligan Brothers (foto: PrickenPics)

The Mulligan Brothers zijn geen broers. Melody Duncan is een violiste, Ben Leininger is een bassist die samen met drummer Greg Deluca een stevig fundament voor de composities musiceert en zanger en gitarist Ross Newell is zo’n frontman waar de lol en de kwaliteit vanaf spat. Sensible Shoes is een nummer van het titelloze debuut van de formatie en Louise is een track van het vorig jaar verschenen Via Portland. Tot groot enthousiasme van de volgelopen zaal speelt de groep zo ongeveer alle nummers van de twee langspelers. For What It’s Worth van Buffalo Springfield is vlak voor het einde van het optreden een goed gekozen cover. Het is ook het enige nog ontbrekende element in het repertoire van de groep uit Mobile, Alabama en Baton Rouge, USA. The Mulligan Brothers hebben nog geen hit die massaal kan worden meegezongen. Als een van de twee toegiften is Dead Flowers van The Rolling Stones – opnieuw – een goed gekozen nummer. Het publiek helpt de groep maar wat graag met de tekst van Mick Jagger.

Na het optreden staan de groepsleden achter de tafel met merchandise. De stapels CD’s is in een vloek en een zucht verkocht. Met plezier signeren de groepsleden het eerste deel van de setlist. Natuurlijk zijn “Holland”, “Amsterdam” en ook het publiek “awesome”. Newell vertelt dat hij heeft genoten van de mensen in de zaal. Hij is verbaasd dat het optreden meer dan negentig minuten heeft geduurd. En ja, “we spelen met hart en ziel om de fans een fantastische middag te bezorgen”. Waarvan acte.

Met uitzondering van de setlist zijn de foto’s gemaakt tijdens Ramblin’ Roots Festival in TivoliVredenburg door PrickenPicks

Setlist

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>