Tag Archive for De Melkweg

Pogoën op John Coffey’s kolkende speelplaats.

20 februari 2015
De Melkweg, Amsterdam.
Het beste Nederlandse muzieknieuws deze maanden komt uit Utrecht. De nieuwe plaat van John Coffey heeft de toepasselijke titel The Great News meegekregen. De komende maanden treedt de groep op in elk dorp, gehucht en gat om de release van deze geweldige langspeler met de fans te vieren. Op 20 februari vindt de aftrap plaats in een afgeladen Oude Zaal in De Melkweg. Releasefeestje? Nieuwe nummers? Vanaf de eerste regels wordt elk nummer meegebruld en is het een komen en gaan van podiumduikers. The Great News is niet alleen een fantastische punkrockplaat, maar ook een geweldige basis voor een bezweet en beweeglijk feestje.

Voorprogramma The Kendolls krijgt met energieke punk nauwelijks de handen op elkaar. De leden van de groep krijgen alle ruimte de zaal in te duiken, ze spelen op de vloer wat akkoorden, schreeuwen wat aanmoedigingen en klimmen het podium weer op. Het wordt schouderophalend aangezien door het publiek.

John Coffey laat niet lang op zich wachten. De zaal is volgelopen en het feest mag beginnen. Er hangt een prettige spanning en een vrolijke afwachting. Het gaat gebeuren en liefst zo snel mogelijk. De groepsleden wandelen het podium op, de spanning stijgt naar grote hoogte, de singleBroke Neck wordt ingezet en de zaal ontploft. De speelplaats, zoals de groep de vloer voor het podium noemt, is een kolkende, meeschreeuwende en pogoënde massa waarboven minutenlang de crowdsurfers in de lucht worden gehouden. Dansen, meebrullen en letten op wat er boven de hoofden gebeurt! Het is niet altijd gemakkelijk fan van John Coffey te zijn.
Zanger David Achter de Molen is de dirigent, hij bepaalt wat er voor het podium gebeurt. Precies op de goede momenten is er discipline – de speelplaats wordt leeg geveegd, er volgt even rust – en daarna spanning over wat komen gaat. Bij de eerste tonen van een volgend nummer loopt de speelplaats in minder dan twee seconden vol, er is beweging, er wordt gesprongen, meegebruld en er is vooral heel veel plezier. Elke fan, iedere bezoeker wil er een feestje van maken. In alle hectiek wordt ontroerend goed en voorzichtig met elkaar om gegaan.
Tijdens het optreden gebeuren er meer opmerkelijke zaken. Punkrockprofessor M.S. Foley vertelt over het succes van de groep John Coffey. De professor sluit af met de historische woorden: “What I do know is that they scare the shit out of this nation’s parents.” De uitvoering van ‘Heart of a Traitor’ die volgt is bezeten en vol gepaste arrogante. Opvallend is de crowdsurfende fan met een kruk, evenals de opmerking van gitarist Christoffer van Teijlingen over de uitgekomen droom van een elfjarig jochie. Als een deel van het publiek vervolgens op het podium klimt voor het laatste nummer, buigt de podiumvloer vervaarlijk door. Opmerkelijke momenten die een foto of een vermelding zouden mogen krijgen. Momenten waar de bezoekers en John Coffey van genieten.
Elk optreden van John Coffey is een gebeurtenis, een prachtig feest. Screamo? Punk? Welnee. Avond aan avond is John Coffey de beste rockgroep van Nederland. Zeker weten!

Laatste interview voor Up Magazine

De laatste vrijdag van juni, laat in de middag wandel ik naar De Melkweg. Vlak bij de entree gaat mijn telefoon. Telefoongesprekken vlak voor een interview gaan altijd over de tijd. “(-) iets verlaat … (-).”
Gitarist Bil Kelliher van Mastodon heeft een interview gedaan in een van de kleedkamers op de eerste verdieping. Het is bloedheet in de kleine ruimte. Na kort overleg besluiten we een volgende, frissere plek te zoeken. Het gesprek duurt 25 minuten. De eerste 15 minuten antwoordt Keliher wat plichtmatig, ongeïnteresseerd bijna. De automatische piloot op ‘drive’ in een woonwijk.
De laatste tien minuten is er plotseling contact, sprake van een gesprek.
Mijn laatste interview voor Up Magazine.

Bill Kelliher

Interview met Bill Kelliher – gitarist van Mastodon

“Op ‘Once More ‘Round The Sun’ hebben vooral gebeurtenissen van het afgelopen jaar een plek gekregen. Inderdaad, 12 maanden in elf nummers. We gingen de studio in met vijfentwintig ideeën. Vier of vijf nummers hebben het album niet gehaald. Deze resterende nummers waren te melancholiek, te zacht.  Ik denk dat we aan het einde van dit jaar nog wat extra nummers opnemen en dan een minialbum uitbrengen.”

Bill Kelliher beantwoordt vragen van journalisten met weinig enthousiasme. Interviews zijn noodzaak en zelden leuk, zo lijkt hij te denken. Bij de zoektocht naar frisse lucht voor een zoveelste gesprek is er een plek in een zaaltje waarbij er uitzicht is op het politiebureau aan de Lijnbaansgracht in Amsterdam. “Dit voelt als een frisse, veilige plek, ” bromt Kelliher gitarist in Mastodon. De groep heeft zojuist de zesde langspeler ‘Once More ‘Round The Sun’ uitgebracht. Elf nummers hardrock en metalcore waarin persoonlijke gebeurtenissen van de afgelopen twaalf maanden een plek in de teksten kregen. Kelliher vermijdt tijdens het interview persoonlijke zaken totdat er in een van zijn antwoorden een fan van een gebouw dreigt te springen.

Dichter
“Voor dit album wilden we muzikale stappen zetten. Al het vet moest van de nummers af, de songs mochten alleen ‘meat and potatoes’ bevatten. Op eerdere albums hadden we verschillende riffs per nummer. Een riff aan het begin, een rif voor een couplet, een riff voor het refrein, een riff voor de brug en een volgende riff om af te sluiten. Mastodon deed vaak te veel in de nummers. We hebben voor  ‘Once More ‘Round The Sun’ geprobeerd om veel overbodige elementen weg te snijden. Muzikaal zijn we ook veertien jaar verder dan toen we begonnen. We leren door op te nemen en op te treden. We spelen graag en veel samen. Als we in een studio zitten en Brent Hinds (gitaar / vocalen) begint iets te spelen weet ik waar hij heen gaat. Het is als een tweede natuur, er zijn geen woorden nodig. Ik denk dat dat ook de reden is dat de groep nog bestaat uit de vier originele leden. We hebben hier iets goeds gaande. Deze groep is meer dan de som van de vier individuele leden. Als een van ons zou besluiten Mastodon te verlaten, is er geen vervolg. Het is ondenkbaar dat de groep zou doorgaan met een nieuw lid, onmogelijk! We schrijven samen muziek en teksten en vullen elkaar altijd aan. Ik denk niet dat er veel groepen zijn die samen de teksten schrijven. Binnen Mastodon lukt dat door vriendschap, collegialiteit en omdat we elkaar respecteren. De teksten zijn open en multi-interpretabel. Iedere luisteraar of fan kan er een eigen verhaal uithalen. Ik noem een voorbeeld, iemand die op het punt staat zelfmoord te plegen en van een gebouw af wil springen en door naar Mastodon te luisteren weer hoop krijgt. En dus niet springt!”

Kelliher lijkt te schrikken van het verbaasde gezicht tegenover hem. Met een glimlach zeg ik het voorbeeld wat extreem te vinden. Kelliher denkt na, zet de automatische piloot uit, glimlacht en antwoordt.

“Inderdaad, een wat vreemd voorbeeld, ik heb eigenlijk geen idee waarom dit te binnen schiet. Er zal waarschijnlijk geen muziek zijn boven op dat gebouw. Misschien dat er iets te binnen schiet bij de springer! We krijgen veel fanmail met persoonlijke verhalen. De teksten van Mastodon staan vol misère, vol problemen, maar zeggen dat er oplossingen aan het einde van de tunnel zijn. Niet alleen licht, ook oplossingen! Die boodschap is voor veel mensen belangrijk. Ik schrijf trouwens bijna geen teksten meer. Soms schrijf ik ’s avonds wat regels, lees ze de volgende ochtend en verfrommel het papier. Het zijn meestal regels waar ik me voor schaam, ik probeer het dus niet meer. Luister ik terug naar teksten die ik heb geschreven toen ik als muzikant begon en de eerste nummers schreef, ben ik ook niet trots. Ik ben een muzikant en geen dichter.”

Les
“Zeven of acht maanden geleden heb ik de fles aan de kant geschopt. Ik dronk te veel en werd te vaak wakker met een kater. Het is moeilijk om op tournee nuchter te blijven. Na een concert is het logisch om een beloning te willen. Twee borrels worden dan vijf borrels. Thuis heb ik er geen enkele moeite mee om niet te drinken, onderweg is het soms lastig. Er is veel verleiding en te weinig afleiding. Ik ben getrouwd, heb samen met mijn vrouw twee jongens. Ze zijn zeven en negen jaar. De jongste drumt graag. Gitaar spelen is nog geen succes. Als ik weer thuis kom wil ik elke avond met ze gaan zitten. Ik heb er over nagedacht. Gitaar leren spelen op een akoestische gitaar is lastig. Jongens willen geluid maken en de zes snaren op een akoestische gitaar voldoen dan niet. Kleine elektrische gitaren zijn, denk ik, het beste middel om van de gitaar te gaan houden en te leren spelen. Na deze tournee zal dat het parool zijn. Mijn zoons zullen ook riffs willen spelen. Een gitarist maakt soms van lawaai een mooie riff.”

Beest
“Ik heb piano gespeeld toen ik acht of negen jaar was. Twee jaar les gehad en Ik vond het niks. Ik  ging met tegenzin aan de toetsen zitten. Mijn eerste gitaar kreeg ik toen ik 15 jaar was, een type waar Eddie van Halen op speelde, een rood en wit gestreepte. Intussen heb ik een aardige verzameling gitaren, maar ik koester de instrumenten uit het begin van mijn carrière. Ik zat als puber in mijn kamer en speelde met Metallica en Slayer mee. Phil Lynott van Thin Lizzy was een held. Krinkle Pig was de naam van mijn eerste groep. We speelden covers van Black Flag, Circle Jerks, The Ramones en Dead Kennedys. Ik leerde die nummers spelen door te luisteren en de akkoorden te zoeken. Daarna wilde ik optreden. Het was niet eens zo zeer om geld te verdienen, ik vond het leuk om op een podium te staan en mensen te vermaken. Ja, ik heb optredens gedaan voor vijftien of twintig mensen. Ik heb in die tijd gehoopt en gedroomd over succes, maar ik heb niet gedacht aan dit succes. Pinkpop, wereldtournees, succesvolle platen, Mastodon is een grote groep. Nog in geen miljoen jaren durfde ik te denken aan echt geld verdienen met muziek, rond de wereld reizen, in studio’s spelen met drie vrienden. Succes is een beest, maar af en toe is het een beest om aan te halen.”