Tag Archive for Marc Broussard

JJ Grey & Mofro / Marc Broussard

Applausmachine verveelt.

27 maart 2015. Paradiso, Amsterdam.
Foto’s: Peter Hageman

Marc Broussard stapt om 20.00 uur het podium op, gespt een gitaar om, stemt even, groet intussen het publiek en speelt een van de nummers van de vorige zomer verschenen langspeler A Life Worth Living. Broussard speelt soulmuziek met teksten over zijn woonplaats, het overlijden van een belangrijke grootmoeder en over zijn kinderen en echtgenote. De sfeer is gezellig, Broussard speelt en het publiek luistert en applaudisseert gewillig.
Na zes nummers solo te hebben gespeeld vraagt hij de muzikanten van Mofro hem te vergezellen. Drummer, gitarist, bassist en organist begeleiden Broussard door de resterende nummers. Zanger en band zouden 27 april op elke hoek van een van de straten in Amsterdam, natuurlijk gekleed in oranje, kunnen spelen. Publiek schuifelt langs en af en toe wordt er iets in een pet gegooid. Aan de zijkant staat een van de echtgenotes te kijken, neemt af en toe een foto en zingt alle teksten moeiteloos mee. Zo’n optreden, de zon schijnt en de sfeer is gezellig.
Voor het optreden van JJ Grey & Mofro wordt het podium nauwelijks omgebouwd. Er worden microfoons bij gezet voor twee blazers. JJ Grey & Mofro mixen zuidelijke rock met blues, soul en funk. De zaal is intussen volgelopen en het publiek heeft er duidelijk zin in. Opener ‘Your Lady, She’s Shady’ wordt massaal meegezongen en er is onmiddellijk contact tussen de muzikanten en het publiek. De groep speelt geïnspireerd nummers uit een oeuvre van negen langspelers, waarvan de laatste, Ol’ Glory, dit jaar is verschenen.
Na zo’n drie kwartier wordt er een langzame blues ingezet. JJ Grey introduceert na een minutenlang intro de muzikanten. Elk van de muzikanten speelt een korte solo waarna om applaus wordt gevraagd. Bassist, organist, gitarist, drummer, trompettist en saxofonist worden zo in het zonnetje gezet. In een jam van zeker vijftien minuten is het publiek alleen maar aan het applaudisseren. Het nummer erna gebeurt er meer van hetzelfde. Elke muzikant speelt een wat langere solo en JJ Grey vraagt tijdens én na de solo om applaus. Ook dit nummer duurt meer dan tien minuten. Direct daarna stapt Marc Broussard het podium op en vraagt applaus voor JJ Grey. Natuurlijk vraagt JJ Grey daarna applaus voor Marc Broussard. Tot besluit van de avond vraagt JJ Grey het publiek voor zichzelf te applaudisseren.

Veel van de bezoekers wachten niet op de toegiften en het onvermijdelijke applaudisseren. Een optreden van vijfenzeventig minuten leverde vijfenveertig minuten goede muziek op en werd afgesloten met dertig minuten vooral dodelijk saai applaus.