Tag Archive for Signeersessie

J.P. Den Tex in de boekhandel

Kinkerstraat, 29 september 2013, boekhandel Hoogstins.

J.P. Den Tex in boekhandel Hoogstins

Op de laatste zondagmiddag van september rij ik vanuit Oost naar huis. In de Kinkerstraat stop ik bij boekhandel Hoogstins. Donna Tartt heeft enkele dagen eerder haar nieuwe boek ‘Het Puttertje’ gesigneerd. De rij bij Atheneum Boekhandel was zo lang dat ik besloot door te rijden. In de etalage lag het boek open bij de eerste bladzijde. Ik las en wist dat ik verder wilde lezen.
In Hoogstins ligt achter de stapel een gebonden exemplaar. Ik pak het exemplaar en loop naar de kassa. Op de toonbank zie ik een aankondiging van optredens van J.P. den Tex. J.P. heeft een boek geschreven en bij de uitgave is een CD ingesloten.  Ik stop een folder in ‘Het Puttertje’ en pin.
“Over een uur is hij in de winkel,” zegt de medewerkster.
“Misschien kom ik even langs,” zeg ik.
“Eerst ‘Het Puttertje’ en dan even langs komen.”
“Negenhonderd pagina’s gaat me niet lukken in minder dan een uur. Zelfs diagonaal niet.”
“Misschien na het eerste hoofdstuk?”
“Ik kom even langs,” besluit ik.
Iets na 14.00 uur loop ik de boekhandel binnen . J.P. speelt het eerste of tweede liedje. De medewerkers van de boekhandel knikken me tegemoet. J.P. speelt akoestisch en het geluid is meer dan goed. Ik heb al lang besloten een exemplaar te kopen. Ik wil die handtekening voor zoon Jard. Met mijn telefoon maak ik wat foto’s. De vriendin (?) van J.P. staat in de winkel. Er lopen klanten in en uit, maar er lijken weinig mensen langer te blijven dan een nummer.
Ik vraag aan de vriendin (?) hoe lang J.P. zal spelen. Na haar antwoord zeg ik dat ik mijn camera even ga halen.
“Ik kom terug. Ik wil een gesigneerd exemplaar.”
“Ik zal het hem zeggen,” zegt ze vriendelijk.
Fietsen naar huis, camera pakken, fietsen naar Hoogstins,
Een van de medewerkers van Hoogstins verwelkomt me. “Oh, een camera.”
Ik mompel iets over mijn telefoon. De vriendin (?) glimlacht, er is even oogcontact met J.P.
Ik maak wat foto’s, terwijl J.P. met gemak zonnige zondagmiddagmuziek laat horen. Ik luister naar een mooi cadeau.
Na wat nummers kijkt J.P. naar me. Ik maak een schrijfgebaar.
“Leuk,” is zijn antwoord. Ik loop naar voren en pak een boek.
“Wil je signeren voor mijn zoon? Zijn naam is Jard. En wil de je de datum en de plek erbij zetten?”
“Natuurlijk,” antwoordt J.P., “leuk!”
Hij loopt naar de toonbank, loopt terug naar zijn jasje en gitaarkoffer, pakt een bril met een hoorn. Hij mompelt iets over ”goed schrijven” en gaat op een stoel in de winkel zitten. Hij overhandigt me het boek en we geven elkaar een hand.
“Leuk,” zegt J.P.
Na het optreden in de boekwinkel zal er later die middag een presentatie in  Paradiso zijn, zo rond 17.00 uur. Ik wens J.P. en vriendin (?) succes.
Bij de kassa dezelfde medewerkster. Ik pin en zeg de CD thuis te zullen draaien.
“Tijdens het lezen van ‘Het Puttertje’ natuurlijk,” zegt ze.
“En ik wil ook nog naar het WK wielrennen kijken,” zeg ik.
“Dat is geweest, toch. Marianne Vos is gisteren wereldkampioen geworden!”
“Ja, dat waren de meisjes. Vanmiddag rijden de jongens, wil ik toch even zien.”
“OK, veel plezier.”
Bij het verlaten van de winkel wens ik J.P. nogmaals succes in Paradiso. Hij groet.
Thuis gekomen druk ik de computer aan. Ik leg het schijfje in de speler. Na een druk op de knop kijk ik naar Nederlandse wielrenners in een drijfnat Florence. De huiskamer wordt gevuld door het eerste nummer van J.P. Ik loop naar het toetsenbord en tik de eerste zinnen. In Amsterdam schijnt de zon.

J.P. Den Tex boekenpresentatie